Sumter Falls
Sumter Falls
Charleston, South Carolina, April 1861
Maquette van Fort Sumter voor de aanval
Kleinere Unievlag, gebruikt nadat de grotere gescheurd was
Fort Sumter, een federaal fort gelegen in Charleston Harbor, weigerden zich over te geven aan de Confederalen. 68 Soldaten onder leiding van generaal Anderson zaten sinds de 26ste december vat in het fort zonder bevoorrading. Wanneer Lincoln de beslissing nam om het fort te herbevoorraden hadden de Confederalen besloten een aanval uit te voeren op dit fort. In het holst van de nacht van de 12deapril brachten Confederale afgezanten een ultimatum aan generaal Anderson. In dit ultimatum stond of te wel hij gaf zich over, zo niet dan zullen de Confederale kanonnen het vuur openen. Om 4.30 uur a.m. van de 12de april gaf generaal Pierre Gustave Toutant Beauregard het bevel om het vuur te openen. De volgende namiddag gaf generaal Anderson zich over. De oorlog was begonnen. Dit is in kort het verloop van het veroveren van fort Sumter, hierna komt een uitgebreid verslag wat er gebeurt is.
Generaal
Pierre Gustave Toutant Beauregard CSA
Het federale gouvernement had verschillende forten en militaire basissen in het zuiden. Wanneer verschillende zuidelijke staten zich afscheiden werden deze forten en militaire basissen snel omgeturnd in federale staatse forten. Een uitzondering op de regel waren de federale faciliteiten in en rond Charleston. Federale troepen waren geconcentreerd in Fort Moultrie. hier onder enkele schetsen van Fort Moultrie.
In het midden van Charleston harbor lag Fort Sumter, onbezeten was nog niet afgebouwd. Op 15 november werd generaal Robert Anderson benoemd als commandant van de federale troepen in Charleston. Hij kwam al snel tot de conclusie dat Fort Moultrie niet te verdedigen was. Het onbezette Fort Sumter was wel verdedigbaar want dit was gelegen in het midden van de haven omringd door diep water.
Fort Sumter voor de aanval
Het kabinet van Buchanon was ambivalent als het ging om de situatie in Charleston. Uiteindelijk stuurde de minister van oorloggeneraal Don Carlos Buell naar Charleston om overleg te plegen met majoor Anderson.
Generaal Buell gaf instructies aan generaal Anders om de militaire stellingen in Charleston te verdedigen. Hij kreeg ook de instructies, wanneer hij zich bedreigt voelde, actie te ondernemen. De inwoners van Charleston begonnen steeds meer vijandigheid te tonen tegen over de gelegerde soldaten. Wanneer generaal Anderson het bericht ontving dat gouverneur Pickens van Zuid-Carolina van plan was om Fort Sumter aan te vallen ondernam hij actie. In de nacht van de 26ste december gaf generaal Anderson het bevel aan zijn troepen om zich paraat te houden. Zij vertrokken stilletjes in de nacht naar Fort Sumter. De zuiderlingen voelden zich verraden. Zij geloofden dat een overeenkomst hadden met Anderson om de situatie in een status quo te houden. Het thema Fort Sumter werd steeds meer een stinkend zaakje. Er werden geen toezeggingen gedaan door de regering van Buchanon om Fort Sumter te bevoorraden. Het fort was bijna onneembaar bij een aanval indien het behoorlijk werd versterk en bewapenden en met 68 soldaten waren ze in de rampzalige minderheid om het fort te verdedigen. Door dat dit in Washington niet bekend was, had generaal Anderson niet de middelen om een lange bestorming te doorstaan. Wanneer Lincoln notie kreeg van het probleem Fort Sumter werd hij gedwongen dit probleem aan te pakken. Daar stond tegen over het herbewapenen van het fort zeer moeilijk was. Lincoln was angstig om geweld te gebruiken om dat verschillende zuidelijke staten hunmening lieten overhellen naar afscheiding zoals de staat Virginia die op het moment wanneer dit probleem met fort Sumter voordeed nog niet had beslist om zich af te scheiden. Daar stond dan weer tegenover dat generaal Anderson de held van het noorden begon te worden.
Generaal
Anderson’s headquarters at Fort Sumter
INTERIOR OF SALLY-PORT.
FORT SUMTER, 1861.
Lincoln was er bovendien van bewust als hij Fort Sumter opgaf, hij zou instemmen met de ophanden zijnde afscheiding van de zuidelijke staten. Indien hij Fort Sumter niet kon behouden was er geen houden meer aan om de Unie bij elkaar te houden. Uiteindelijk, na het advies van verschillende raadsheren, besloot Lincoln om het fort te herbevoorraden. Het Confederale gouvernement onder leiding van Davis vonden, dat zij het niet konden toestaan, dat Fort Sumter opnieuw werd bevoorraad, en de oppositie ten spijt, van Confederale minister van Staat Robert Toombs – hij deelde mede “ Meneer de president op dit moment is deze zelfmoord, moord, en we zullen vele vrienden in het noorden verliezen:” U wilt zich met opzet in een horzelnest steken, welke zich uitstrekt van af de bergen tot aan de oceaan, en de legers die nu stil zijn zullen zich over ons uitzwermen en ons dood steken. Het is niet noodzakelijk, het zal ons in een kwaad daglicht stellen en het zal fataal voor ons zijn”. In de namiddag van de 11de april liet generaal Beauregard een formeel bevel uitgaan aan generaal Anderson om zich onverbiddelijk over te geven. Wanneer generaal Anderson dit bevel ontving, weigerde hij, dan deelde hij de Confederale afgezanten mede:”als jullie nog enkele dagen gewacht hadden waren we gedongen gewezen om ons over te geven, omdat we dan door onze voedsel voorraad heen waren. Kolonel Chesnut, een van de Confederale afgezanten, vroeg of hij dat in zijn verslag wou opnemen, Anderson stemde toe. Beauregard vroeg om instructies van president Davis. Davis ging er mee akkoord om het bombardement af te gelasten, mits hij een duidelijke bevestiging kreeg van Anderson dat hij zich zou overgeven op de afgesproken tijd. In de nacht van de 12de april gingen Confederale afgezanten naar Anderson toe, om hem te vragen zijn garnizoen over te geven. Anderson gaf als antwoord dat ze zich op de 15de april zouden overgeven onder één beding, alleen als het fort niet meer werd bevoorraad. Dit was geen bevredigend antwoord voor de Confederale afgezanten. Wanneer deze afgezanten aanstond maakten om weg te gaan, opperde Anderson “ als we elkaar niet in deze wereld zien, hopelijk laat god het toe dat we elkaar zien in de andere wereld”. Dus het gevolg hiervan was dat de Confederalen om 4.30 uur a.m. Begonnen met het bombarderen van Fort Sumter.
SERGEANT HART NAILING
THE COLORS TO THE FLAG-STAFF
OF FORT SUMTER.
Het Confederale bombardement was zeer effectief, incluis een drijvende batterij op een geïmproviseerde boot vielen ten prooi aan dit bombardement. Het terug vuren van Anderson’s garnizoen was zeer beperkt dit bij gebrek aan munitie en soldaten. Uiteindelijk gaf Anderson zich over dit na 34 uur na het bombardement.
INSIDE THE WALLS OF FORT SUMTER AFTER THE BOMBARDMENT.
